Zo ga je van niets naar iets, van maanden niet bloggen tot een dag twee keer! Gekker moet het niet worden.

 

Ik heb geen goede plek om te schrijven hier. (Hier zijnde mijn nieuwe huis) Voordat u allen protesteert dat dat een slecht excuus is (wat het ergens natuurlijk ook is) zit er een kern van waarheid is.
Mijn kamer is klein.   Knus en gezellig, maar klein.
Ik heb een bed en een bank en een verwarmingsplekje.

Dat laatste zal ik even toelichten: ik zit heel graag tegen een verwarming aan. Altijd. Sinds jongs af aan al. Als ik terugkeer naar mijn ouders, zit ik altijd achter de bank tegen de verwarming, ben ik bij mensen op bezoek en de mogelijkheid is er, zit ik met mijn rug tegen de verwarming aan. Hoe warmer hoe beter.
In mijn vorige huis was het lastig, alle verwarmingen werden namelijk geblokkeerd door kasten, bedden of andere meubels, dus ik heb het erg lastig gehad daar. In mijn nieuwe huis zag ik het ook somber in, mijn tv kastje staat voor de verwarming en mijn nachtkastje ernaast en dan is de verwarming wel zo'n beetje op.
Vandaag zat ik op de bank, kijkend naar mijn nachtkastje (waarbij nachtkastje eigenlijk een overdreven woord is, het is namelijk een kartonnen doos met een leuke gekleurde lap stof er overheen) en ik vond dat ik het best weg kon schuiven. En dat kon! Dus ik heb nu mijn eigen verwarmingsplekje in mijn huis.

Heerlijk, alleen is dat niet hetzelfde als een schrijversplekje.

Ik zit nu op de bank dit stukje te typen, maar het is het niet helemaal.
Ik mis zowaar een bureau. Maar ja, dat past hier niet en ik heb niet eens een bureau.
Ik heb een eettafel, maar aangezien het deze winter -30 graden is in mijn keuken is dat ook niet aan te raden.

In bed typt heel naar vind ik en op mijn werk heb ik geen tijd.

Och, de dilemma's in het leven.
Ik zal het alleen niet meer als excuus gebruiken, want het is natuurlijk gek als ik zeg dat het daardoor komt dat ik niet meer schrijf.
Daar ligt van alles aan ten grondslag, maar daarover wellicht ooit meer.

Ik huur wel eens een film. Of twee. Soms ook wel drie of vier, maar dat gebeurt eigenlijk alleen als ik met een vriendin ben en we gaan een 'filmmarathon' houden. Dit hield vroeger in dat je daadwerkelijk heel de nacht wakker bleef om er zes films door heen te jassen, nu betekent het dat je anderhalve film 's nachts ziet, de volgende dag nog eentje en als je dan alles terugbrengt er ook een tussenzit die je helemaal niet hebt gezien.

Enfin, ik wilde het even hebben over mijn videotheekmannen. Zo noem ik ze maar eventjes de mannen die in de videotheek werken. Er was ooit eens een vrouw, maar die heb ik na die ene keer nooit meer gezien. En trouwens, ik vind het ook leuker om mijn videotheek te zien als een plek waar alleen maar mannen werken.

De mannen, of eigenlijk jongens, die er werken zijn van die typische videotheek jongens. Vlot, hip, leuk met half lang haar wat ze zo kunnen zwiepen van links naar rechts als ze een filmtitel zoeken in het schap, of waar ze hun handen doorheen kunnen woelen als ze nadenken over een titel om je aan te raden.

 

Ik herken ze nu ook (dat dit wat zegt over de frequentie waarmee ik de videotheek bezoek laten we voor nu maar even achterwege) en zij mij ook (dat dit nóg meer zegt over mijn frequentie van het bezoeken van de videotheek laten we ook nu zeer buiten beschouwing) en dat is leuk.

 

Niet iedereen is mijn favoriet, zoals die ene die mij een keer een film heeft aangeraden die ik niet leuk vond. Kan hij op zich niet zoveel aan doen, maar ik vertrouwde hem. Ik gaf hem de kans om mij een goede film mee te geven en hij heeft gefaald. Dus hij is uit.Nu is er ook een, die wel leuk is. Maar ik heb de neiging om me bij hem als een soort idioot te gedragen en dat is dan ook weer helaas. Zo vroeg ik ooit naar 'The proposal' en hij gaf me een blik van 'oh god jij bent er zo eentje' en ik, in een poging om het beter te maken (waarom ik dan de volgende woorden uitsprak is mij ook een raadsel) riep dat Ryan Reynolds zo lekker is.
De blik bleef.
Gisteren ging ik 'Mannen die vrouwen haten' huren, die had ik namelijk nog steeds niet gezien. Ik kom bij de balie, pasje paraat, en mijn oog valt op boek 3 van de Milleniumtrilogie, die deze beste man aan het lezen is.

Mooi, openingsgespreksstof, dacht ik bij mezelf.Vervolgens komt er uit mijn mond: 'Ja, ik kom niet door het boek dus kijk ik de film maar.' Waarop hij de blik geeft: 'Och arme het kind leest niet en kijkt alleen maar films.'

Is niet waar, maar dat kan hij niet weten.

Dat ik ook bijna altijd op een vrijdagavond of zaterdagavond alleen daar kom zal ook wel niet in mijn voordeel werken.
Maar goed, ik kom daar ook helemaal niet voor de mannen, ik kom voor de films.

 

Toch?

 

Vandaag, woensdag 9 december, zal de boeken in gaan als 'de dag dat ik vergat dat ik een tosti ijzer bezit.'

Deze dag begon als alle andere dagen, ik stond op, ging naar werk, deed mijn ding, en ging richting huis. Ik had al bedacht dat ik soep zou gaan eten, ik had immers nog een blikje noodsoep in huis en geen zin om boodschappen te doen.Vervolgens dacht ik: "dan eet ik een boterham ernaast. Een boterham met kruidenkaas. Of nee! Wacht! Ik maak een tosti!"

(En toen kwam het dames en heren, mijn rare gedachte, let op:) "Ach shit, ik heb geen tosti ijzer. Geeft niets, ik maak er wel een in de pan." Toen ik deze gedachte uitsprak, had ik geen flauw benul van mijn leugens. Ik had verdulleme nog geen twee weken geleden tosti's gemaakt. In mijn tosti ijzer! Maar het leek wel of het apparaat voorgoed uit mijn geheugen gewist was.

Ik kwam thuis, knipte het licht aan (dat NAAST het tosti ijzer zit), warmde mijn soep op en bakte mijn tosti.  

En pas toen ik een hap nam van de tosti en me bedacht dat het wel erg lekker is ook zo uit de pan, anders dan uit een apparaat, doemde voor mijn geestesoog een herinnering op.

Ik, een tosti makend, fluitend, neuriënd, liefkozend over het tosti ijzer aaiend. Het openen van het apparaat en de geelbruine tosti die ik er uit haal en daar vervolgens mijn tanden inzet. Kaas dat langs mijn kin druipt..  
De herinnering verdween zo plots als hij gekomen was en ik voelde het schaamrood naar mijn kaken stijgen.

Ik draaide me gelijk om en mompelde sorry tegen het ijzer, dat snikkend in de kast had gestaan als het apparaat had kunnen snikken. "Jouw tosti's zijn veel lekkerder," probeerde ik ook nog.

Ik voelde me daar alleen nog huichelachtiger en schuldiger door dus ben nu maar de keuken uit gegaan om het tosti ijzer een momentje te geven.

Ook woon ik te lang alleen denk ik, maar dat voor een andere keer.

Vandaag had iedereen hoofdpijn. Het was bijna absurd te noemen.
Het begon bij mijn collega die in de kamer naast de mijne zit. Opeens gingen de felle tl lampen uit en scheen er haast een soort kerstverlichting door de ramen heen.

"Waarom doe je het licht uit," mailde ik.

"Omdat ik hoofdpijn heb," kreeg ik terug.

Fair enough, ik doe daar dan ook niet moeilijk over. Dat mag van mij namelijk prima, als je denkt dat het helpt. Sterker nog, toen mijn directe collega (direct omdat ze dus direct tegenover mij zit en dus de kamer echt fysiek deelt met mij) klaagde dag ze hoofdpijn had, stormde ik gelijk naar de lichtknopjes om ook onze kerstverlichting aan te zetten.

 

Werkte niet zo goed, voor haar hoofdpijn niet, plus dat het eindeloze discussies opleverde met andere collega's die binnenkwamen.

"Jullie licht is uit." (nee, alleen het felle licht is uit.)

"Waarom zitten jullie in het donker?" (nee, we zitten niet in het donker, er is nog lihicht)

"Dit is niet goed voor jullie hoor, slecht voor de ogen." En deze persoon deed ook gelijk het felle licht weer aan, dus daar ging de sfeer.

 

Enfin, na het werk toog ik naar mijn sportklasje en toen waren er 2 mensen met hoofdpijn.Ik heb ze niet ondervraagd hoor of iets, dat zijn van die mensen die dat zelf heel hard meedelen.

"Noooouuuuu, ik heb migraine gehad gisteren, ik was kerstkaarten aan het schrijven en opeens. Bam. Nou, ik ging douchen en naar bed hoor. Heb nog steeds een beetje last."

en:

"Ja, ik heb ook hoofdpijn, heb lekker twee paracetamolletjes genomen voor ik kwam sporten."

 

Ik denk nou moe, gekker moet het niet worden. Maar natuurlijk werd het wel gekker, want toen ik klaar was met sporten, mezelf depte met de handdoek en mezelf water schonk, had ik ook nog een sms, van een vriendin, waar ik al de hele dag nog niets van had gehoord met de boodschap: IK LIG AL DE HELE DAG OP BED MET HOOFDPIJN! (zelf schreeuwde zij niet in haar sms, maar ik doe dit natuurlijk voor de nadruk)

 

Ach en wee, het was alsof er iets gaande was. Een hoofdpijn complot, en als ik niet zou uitkijken zou ik de boot missen! Zou ik niet weten wat er bedoeld werd met 'hoofdpijn hebben.' Ik fietste als een razende naar huis en toen ik bijna thuis was voelde ik het al. Gelukkig, dus toch. Een licht bonzend kloppen in het midden van mijn hoofd. Wat erger werd naar mate de avond vorderde.

Inmiddels is het nu een soort zeurpijn geworden die feller wordt als ik met mijn hoofd beweeg, of als ik hoest.

Ik hoor erbij. Ik heb hoofdpijn, ik ga douchen, de kerstverlichting aan doen en slapen.

 

De wekker ging. 8.45, op een zondag. Waarom? Ohja, omdat ik had bedacht dat ik baantjes wilde zwemmen, op zondagochtend, als een leuk begin van de dag.

Toen ik de nacht ervoor thuis was gekomen van een hereniging met vriendin M. na een x aantal wijntjes, leek me dat een briljant plan. Toen de wekker ging... not so much.
Dus ik deed wat elke zelfrespecterende sporter zou doen. Wekker uitzetten, omdraaien en verder slapen.

De wekker stond alleen niet uit, maar op snooze, en even later ging hij alweer. 'Grrrmbl', deed ik, maar vervolgens gebeurde er iets wat niemand voor mogelijk had gehouden, zelfs ik niet.

Ik stond namelijk wel op, trok mijn bikini aan, en toog naar zwembad. Stipt om half 10 kwam ik daar aan. Het was rustig, te rustig. De rood wit geblokte baanmakers lagen nog kriskras over het water, en de bodem van het zwembad lag niet op bodem, maar dreef op het water. Ik moest hier even een momentje stilte voor in acht nemen, want het zag er spookachtig uit. Maar gelukkig waren er twee dames aan het roken voor het zwembad, aan wie ik vroeg: 'Het is toch baantjes zwemmen van 9-11?' Ik probeerde de paniek in mijn stem te verbergen. Ik vind het namelijk vreselijk om dingen verkeerd te doen, of verkeerd te lezen, of verkeerd te begrijpen of... nu ja, u begrijpt het wel.

''Och kind, het is vakantierooster!" Vakantierooster, natuurlijk. Waarom niet? Het is tenslotte voor het meeste deel van Nederland vakantie. Dus worden de hardwerkende mensen die niet op vakantie zijn en of gaan daar de dupe van! Ik begon mij boos te maken, maar hield het in.

Vakantierooster, met andere woorden, het was om 10.00 vrij zwemmen. Ik weende van binnen, want baantjes zwemmen terwijl kinderen bommetjes maken en kriskras door het zwembad spetteren maakt het er voor mij niet makkelijker op.

De dames zagen mijn wanhopigheid en zeiden mij op vertrouwelijke toon dat ik stiekem een paar minuutjes voor tien vast het water in mocht, en dat het pas later druk zou worden met kinderen.

Enigszins gerustgesteld bleef ik toen toch maar wachten tot ik naar binnen mocht.

 

En toen mijn beste lezers... Het was een mooi moment, het was een emotioneel moment, het was een kinderdroom die werkelijkheid werd.

Ik was de eerste die het zwembad betrad. Het water was nog niet aangeraakt, en lag glad, glitterend, prachtig onaangeroerd te zijn. Mijn hart maakte een vreugdesprongetje. Ik durfde het water eigenlijk niet eens te betreden. Ik keek vragend naar de zwemlerares, en zij gaf me een 'ga maar' knikje.

En daar ging ik. Alleen in het zwembad voor bijna 10 minuten. Baantjes zwemmen. Genieten, kan ik u wel vertellen.
Ik was alleen zo in shock dat ik heel netjes baantjes heb gezwommen (ook al waren de rood witte banenscheiders er niet, ik maakte keurig mijn eigen baantjes) en niet eens misbruik heb gemaakt van het feit dat ik diagonaal, ondersteboven, achterstevoren, schoonzwemmend door het water kon gaan. Gemiste kans. Jammer.

 

Helaas kwamen er steeds meer mensen het zwembad in en kinderen die inderdaad van links naar rechts gingen zwemmen, en onder water. Na drie kwartier droop ik dan ook af, maar die eerste minuten zullen mij altijd bijblijven. Hier zou ik elke zondagochtend wel voor op willen staan.

Sinds een paar weken eet ik met grote regelmaat De Tjerkrijst.

Dat is rijst klaargemaakt op de manier van mijn oom. En ja, die heet Tjerk.

 

De eerste keer dat ik de heerlijkheid dat deze rijst is, mocht proeven, weet ik nog als de dag van gisteren.

Het was 1995, ik was tien jaar oud en hield niet van rijst. Ook niet van spaghetti bolognese en macaroni, maar dat is voor een andere keer.

Gadverdamme rijst, en dan met name rijst met sausjes (chicken tonight!? Wie heeft dat ooit bedacht?) het was niet aan mij besteed.

Maar laten we terug gaan naar de heuglijke dag. De zon scheen, we aten op het dakterras, en waren in Spanje.

(Tjerk woont namelijk in Spanje.)

De rijst kwam op tafel en ik vermande mij (of eigenlijk gaf mijn moeder me de gij-zult-dit-eten-en-doen-alsof-je-het-lekker-vindt-want-dat-is-beleefd-damnit blik, dus ik moest wel) en nam een hap, kauwde, slikte door... en nam nog een hap die ik kauwde en doorslikte. Dit was heerlijk! Al gauw kreeg ik de eet-niet-zo-snel-straks-stik-je-plus-je-eet-alsof-ik-je-nooit-voed blik van mijn moeder, (ze is een ster in met blikken praten) maar deze rijst was heerlijk. Je had geen saus nodig, deze rijst stond op zichzelf! Sterker nog, mensen zouden gestraft moeten worden als ze het zouden wagen saus op deze rijst te gooien!

 

Na het einde van de vakantie nam ik afscheid van mijn familie en van de rijst. Ik was pas tien, maar oud genoeg om te begrijpen dat sommige dingen alleen op vakantie bestaan.

Zoals Orangina, en stokbrood als ontbijt. De rijst van Tjerk viel onder dat lijstje.

 

Tot een jaar geleden. Ik was weer eens bij mijn Spaanse familie geweest, en ik had weer mogen genieten van de Tjerkrijst. 'Eigenlijk,' dacht ik toen, 'kan ik dit best zelf maken.' Ik keek eens mee met Tjerk, en bedacht dat ik het vanaf nu wel door had.

 

Mwuahahahaha. Niet dus.

Duizenden pogingen heb ik ondernomen, en nog meer zijn er gefaald. Hoe durfde ik het in mijn hoofd te halen deze heilige rijst thuis te maken? Ik werd er voor gestraft, en wel onmiddellijk.

Er zat niets anders op dan Tjerk aan te spreken, te smeken, of hij het me uit wilde leggen.

Hij was in Nederland, dus ik kon hem makkelijk bereiken.

Allereerst wilde hij weten hoe ik de rijst dan wel trachtte te maken.

Bevend legde ik dat stapje voor stapje uit. "Fout!" brulde hij toen ik aangaf dat ik ongeveer een halve liter olijfolie in de pan deed. "NEEE!!!" schreeuwde hij toen ik zei dat ik 4 tenen knoflook in die olie stopte. "Och arme," kreunde hij van ellende toen ik zei dat ik eigenlijk niets met de rijst deed verder. Op dat punt gekomen fluisterde ik alleen maar, beschaamd dat ik zijn heilige rijst had verziekt.

 

Gelukkig streek mijn oom over zijn hart en legde stap voor stap uit hoe ik de rijst moest maken.

 

Thuis ging ik het gelijk proberen en warempel.

Het lukte. Het lukte echt! Hij was lekker, hij smaakte zoals in Spanje, hij stond op zichzelf!

Ik huilde zachtjes van geluk.

 

Sindsdien ben ik er zo bedreven in geworden dat ik die rijst ongeveer 3x per week maak, mijn vriezer staat vol met tupperware bakjes met rijst. Genoeg voor allen.

 

Wie wil?